Met de fantastische trip van twee jaar geleden naar Denemarken in gedachten begon het idee van een vervolg aan het begin van dit seizoen te borrelen bij Michel, Ronald, Danny en ik. Nadat we de brochure van Euro Sportring hadden opgevraagd wisten we het zeker, de trip naar Denemarken verdiende een vervolg! Nadat we alles met ouders en jongens hadden besproken werd de trip naar de Bayer Uerdingen Pokal vastgelegd. Van vrijdag 7 juni tot en met 10 juni zou dit evenement plaatsvinden in Krefeld, waar de thuishaven van de voormalig profclub ligt.

Gelukkig kregen de niet examen gangers wat eerder vrij van school zodat wij om 13:00 uur de rit naar Duistland konden aanvangen. Met 4 auto’s vol enthousiastelingen ving de reis aan. Na een aantal kleine files kwamen wij rond 15:30 uur aan op het complex in Krefeld. Hier kregen we het toernooiboekje en konden wij alvast het complex verkennen. Van het voormalig stadion was niet zo heel veel meer over, 1 tribune en een atletiekbaan om het veld heen waren de restanten van een eens zo roemruchte club. Met 1 Nederlandse ploeg, Wilhelmus, een Duitse, BV Rentford en een Franse, US Dampierre waren we het erover eens dat we een pittige poule te pakken hadden. Na de plichtplegingen gingen we richting een van de mooiste steden van Noordrijn Westfalen, Düsseldorf, want daar stond ons hotel. Ons hotel bevond zich in hartje centrum op nog geen 15 minuten lopen van de Altstadt. Nadat we de kamers hadden ingedeeld werd het buffet opgezocht. Het blijft toch altijd knap om meerdere verschillende gerechten hetzelfde te laten smaken.

Na het eten gingen we Düsseldorf verkennen. Al snel bevonden we ons op de Konigsallee, een straat vol met bekende “dure” merken. Dit zag je ook aan de auto’s die geparkeerd stonden langs de weg. Van Ferrari en Porsche tot aan Lamborghini niets was te gek. Ook de horloge winkels vonden gretig bekijks bij onze mannen. Na deze allee kwamen we aan in de Altstadt. Dit is het oude gedeelte van Düsseldorf vlakbij de rivier. Hier bevindt zich onder andere de langste bar van de wereld, een aaneenschakeling van bars en cafés siert deze Bolkerstrasse. Wij wisten een plaatsje te bemachtigen aan een lange tafel. Aangezien er door allerlei vriendengroepen tegen elkaar in bekende Duitse liedjes werden gezongen konden wij natuurlijk niet achterblijven. Op een aloude melodie wisten we de Duitsers zover te krijgen dat ze met ons meezongen. Wat een feest! Verderop liggen er langs de rivier ook nog allerlei restaurants en bars. Daarna werd de avond afgesloten bij de Burger King waar Danny nog dagen over door zou praten en niet op een positieve manier.

We moesten op zaterdag tegen de eerder genoemde ploegen aantreden en na een wat korte nacht en ontbijt gingen we net als het Nederlands Elftal doet een ochtendwandeling maken. We zijn hier immers niet alleen voor de voetbal, maar ook voor het welbekende cultuur snuiven. Na wat foto’s, zonnebrillen passen bij de Galeria Kaufhof en een ijsje eten bij de McD gingen we weer terug naar het hotel. Hier werden de tenues uitgedeeld en werd de spanning langzaam opgebouwd, want we wilden natuurlijk ook erg graag presteren op dit meer dan goed bezette toernooi. Onder het genot van heerlijk stampende muziek werd de weg naar Krefeld ingezet. Daar aangekomen stond om 14:30 uur de eerste wedstrijd tegen land- en streekgenoten Wilhelmus op het programma. We zetten de puntjes nog even op de i en we konden beginnen. Quintus liet direct zien waarom zij de terechte kampioen van de 1e klasse zijn geworden en zette Wilhelmus met de rug tegen de muur. Wilhelmus had duidelijk geen antwoord op de telkens opstomende Mike en Alex. Laatstgenoemde liet zijn visitekaartje achter met een assist en een goal waardoor wij al snel een 2-0 voorsprong hadden. Deze hadden we nog verder moeten en kunnen uitbreiden, maar helaas stond het vizier niet op scherp. Wilhelmus kwam nog terug tot 2-1 uit een vrije trap, maar verder liet Quintus het niet komen. De o zo belangrijke eerste overwinning was binnen. Nadat we hadden gehoord dat onze toekomstige Duitse en Franse opponenten gelijkgespeeld hadden zou een volgende overwinning voldoende zijn om ons na 2 wedstrijden al te plaatsen voor de Finale Ronde op zondag. Dit zou dan moeten gebeuren tegen lokale trots BV Rentford. Een team die met maar liefst 16 spelers op dit toernooi aanwezig was. Toch was het wederom Quintus die een pikstart zou beleven. Na slechts 5 minuten stond de 2-0 al op het bord in Heuls voordeel. Waar gelegenheidsaanvoerder Maxim in de vorige wedstrijd al doel wist te treffen deed hij dit nu weer. Wat een aanvoerdersband al niet met iemand kan doen! Daan wist met een droge schuiver in de hoek ook zijn naam op het formulier te zetten en zo zaten we al heel snel op rozen. Lichtelijk in paniek begon de Duitse coach al te wisselen of dat zijn leven eraf hing. Dit had duidelijk resultaat en kwam Quintus serieus onder druk te staan. Er was ook nog een gedwongen wissel bij Rentford aangezien er een speler in een duel met Alex naar verluid zijn kniebanden heeft gescheurd. We hopen maar dat hij volledig hersteld en snel weer op de velden te zien is. Met nog 10 minuten op de klok wist onze Duitse opponent de aansluitingstreffer te maken, 1-2. Quintus kraakte en moest nog verder achteruit. De 2-2 kon niet uitblijven en viel dan ook. Waar menig ploeg dan de handdoek werpt rechtte Quintus nog eenmaal de rug. Met vereende krachten werden de Rentford mannen naar achteren gedwongen en als een duveltje uit een doosje wist Timo nog de 3-2 te fabriceren. Onze Duitse vrienden dropen gedesillusioneerd af en wij konden de tweede overwinning bijschrijven. De Finale Ronde was bereikt! Nu was het echter nog de vraag of wij als nummer 1 of nummer 2 deze Ronde in zouden gaan. Op veld 1, in het voormalig Bundesliga stadion, stond de laatste wedstrijd van vandaag op het programma tegen US Dampierre. Zij waren ook nog in de race voor een finale plek, maar moesten dan wel een resultaat halen tegen ons. Een fysiek sterke ploeg met een aantal zeer technische spelers stond ons te wachten. Het werd een wedstrijd met weinig mogelijkheden aan beide kanten. Je zag duidelijk dat diegene die zou scoren de wedstrijd in hun voordeel zou beslissen. Met nog een paar minuten op de klok wist Stijn na een assist van Daan de bal zo prachtig te raken dat de bank in alle euforie een paar meter de lucht in sprong. 1-0. Hierna werden we nog overvallen door een ouderwetse Duitse hoosbui waardoor we als verzopen katten in de ronde liepen of op de onoverdekte bank zaten. Dampierre boog het hoofd en zo gingen wij met een ongeslagen status in de achterzak weer terug naar onze thuisbasis. 1e in de poule met 3 gespeeld 9 was het uitmuntende resultaat na dag 1. Noemenswaardig was ook nog de Usain Bolt-achtige sprint van Michel op de atletiekbaan. Nu weten we waarom hij vroeger bekend stond als de Schicht van Poeldijk. Vol ongeloof in de ogen keken de jongens naar zoveel sprint geweld.

Na een rit van zo’n 30 minuten kwamen we moe maar zeer voldaan weer aan in ons hotel. Na het eten stond de volgende activiteit op het programma. We gingen onze kunsten vertonen op de bowlingbaan van Düsseldorf. Hier konden de jongens zich even een uurtje uitleven op deze prima bowling banen. Daarnaast waren er meerdere pooltafels en een boksmachine aanwezig waar iedereen na het bowlen gretig gebruik van maakte. Uiteraard moest de avond afgesloten worden bij de McD. Na deze versnapering werd in het hotel nog een slaapmutsje genuttigd en zochten wij ons mandje op.

Bij het ontbijt zagen we al aan de mannen dat het lange seizoen en ons weekend tot nu toe zijn tol begon te eisen. Zou onze wonderploeg zich nog een keer kunnen oprichten of was de pijp nu echt leeg? Als eerste moesten we aantreden tegen SV Kutenhausen-Todtenhausen. De stand leerde ons dat zij hun eerste wedstrijd hadden gewonnen en nog 1 overwinning nodig hadden voor de Finale. Quintus kon dus gelijk aan de bak. De warming up werd krakend en steunend voltooid en beloofde al niet veel goeds. Toch begonnen we nog niet eens zo slecht aan de wedstrijd. Er werden weinig kansen gecreëerd aan beide kanten. Je zag de ruimtes op het veld groter worden onder andere door een niets ontziende zon die krachtig zijn stralen op de spelers liet neerdalen. Het onvermijdelijke gebeurde en SVKT wist de 0-1 te maken. Quintus ging nog meer risico nemen en moest in de laatste seconden ook nog de 0-2 toestaan. Deze tegengoal zou later heel belangrijk blijken. De wonden werden gelikt en de focus werd verlegd naar de volgende wedstrijd die ons de wedstrijd om plaats 3 en 4 moest brengen. Een overwinning was dan noodzakelijk, want door het 0-2 verlies was ons doelsaldo minder dan onze tegenstander. DJK Arminia Ibbenburen uit Duistland was de volgende tegenstander. Het werd een slijtageslag zonder winnaar. Quintus perste er een laatste stukje lucht uit en probeerde een goal te forceren, maar we hadden ditmaal Vrouwe Fortuna niet aan onze zijde en zodoende stond de wedstrijd om plek 5 en 6 op het programma. Vooraf was al afgesproken dat we bij het niet plaatsen voor plek 3 en 4 de laatste wedstrijd in feest opstelling zouden spelen. Na een heuse loting wist iedereen waar hij moest staan en gingen we vol frisse moed de strijd aan. Na een onwennig begin stonden we al snel met 0-2 achter tegen het Duitse Eintracht Northeim, maar toen brak minuut 12 aan waar wij wederom alle posities gingen wisselen. Vol ongeloof stonden spelers en trainers van de tegenstander te kijken wat er zich voor hun ogen voltrok. Ook bij de scheidsrechter droop de verbazing van zijn gezicht. Hier wisten wij dankbaar gebruik van te maken en zo kon gelegenheidspits Mike de prachtige 1-2 maken. Hebben we hem dan toch het hele seizoen op de verkeerde positie gezet? Verder kwamen wij helaas niet en werden wij de nummer 6 van het toernooi. Wellicht dat als het lot ons iets beter was gezind we wel op het podium hadden kunnen eindigen , want de nummer twee van onze poule op dag 1 speelde de finale, maar al met al kunnen we trots zijn op de prestaties van onze mannen.

We sloten dit toernooi dan ook af met het alom bekende Quintus lied “We zijn Kampioenen, we komen uit de Heul”. Dit leverde nog meer vraagtekens op Duitse gezichten, maar humor en Duitsers, het blijft een dingetje.

Na de medailleceremonie waar we de beker even mochten lenen gingen we weer richting Düsseldorf. Na het fantastische eten van de eerste twee dagen in het hotel realiseerden wij ons dat dit onmogelijk nog overtroffen kon worden en hadden wij besloten om de laatste avond door te brengen bij de plaatselijke Pizza bakker. Helaas voor Danny, want die had een duidelijke klik met de dame van het Schnitzel restaurant. Na de overheerlijke pizza’s zochten we een bar aan de kade bij de rivier op om de Nations League Finale te kijken tussen Nederland en Portugal. Ook hier zag je dat de lucht langzaam uit de band liep na een lang seizoen. Waar hadden we dat vandaag eerder gezien? Na de wedstrijd werd uiteraard nog even de McD opgezocht om nog even een McFlurry te verorberen. Daarna werd nog even de trip geëvalueerd in kamer 006 en zochten wij ons bed op. ’s Morgens na het ontbijt reden we weer richting de Heul en zat helaas deze fantastische trip er weer op. Om 13:15 uur werden we verwelkomt door de aanwezige ouders op Quintus en zat het erop.

Een memorabel weekend waar we hebben kunnen zien wat voor fantastische groep jongens jullie zijn! Niet alleen op het veld, maar ook buiten het veld hebben we van jullie genoten! Kelvin, Max, Tobias, Alex, Mike, Bram, Jelmer, Koen, Maxim, Joost, Ray, Stijn, Daan, Timo en Perry bedankt voor de lol, gezelligheid, voetbalvernuft en uiteraard ook de Gif-jes.

Danke!

Patrick.